Παράκαμψη στο περιεχόμενο
3΄

Πώς βοηθάμε το παιδί στα μαθήματα, χωρίς να τα κάνουμε εμείς;

Όταν λύνει ο γονιός, η δασκάλα δε βλέπει τα λάθη του παιδιού. Πώς βοηθάμε σωστά στα μαθήματα του δημοτικού, χωρίς να κρατάμε εμείς το μολύβι.

Ένα βράδυ, στη μέση μιας άσκησης με δεκαδικούς, συνειδητοποίησα κάτι που με έκανε να απομακρυνθώ αργά αργά από το τραπέζι, σαν να απομακρύνομαι από τόπο ατυχήματος: το μολύβι ήταν στο δικό μου χέρι. Δεν είχα καταλάβει πότε και πώς είχε καταλήξει εκεί. Εγώ έλυνα, εγώ έγραφα, εγώ μουρμούριζα «άρα κατεβάζουμε το μηδέν», και το παιδί δίπλα μου με παρακολουθούσε ευγενικά, όπως παρακολουθεί κανείς έναν τεχνικό που του φτιάχνει το ίντερνετ.

Τότε κατάλαβα πως είχα βοηθήσει τόσο πολύ, που δεν είχε απομείνει τίποτα για να κάνει το ίδιο το παιδί.

Το μολύβι δραπετεύει ύπουλα

Κανείς δεν αποφασίζει να κάνει τα μαθήματα του παιδιού του. Γίνεται σταδιακά, από αγάπη και από βιασύνη. Το παιδί κολλάει, σβήνει, ξαναγράφει και σε κοιτάζει ζητώντας βοήθεια. Κι εσύ δεν αντέχεις να το βλέπεις να ζορίζεται. Από την άλλη, η ώρα περνάει, το φαγητό περιμένει, το μπάνιο δεν έχει γίνει και αύριο το ξυπνητήρι θα χτυπήσει νωρίς. Οπότε, κάπου ανάμεσα στην αγάπη και στο «να τελειώνουμε», παίρνεις το μολύβι.

Καμία κακία, καμία τεμπελιά, από κανέναν. Απλώς ένα μολύβι που γλιστράει προς το λάθος χέρι, λίγο λίγο, κάθε βράδυ.

Το τετράδιο είναι πληροφορία για τη δασκάλα

Αυτό που δεν είχα σκεφτεί ποτέ, μέχρι που μου το είπε η ίδια η δασκάλα σε μια ενημέρωση: το τετράδιο με τα λάθη του είναι η δική της πληροφορία. Έτσι καταλαβαίνει τι έχει πραγματικά καταλάβει το παιδί και πού εξακολουθεί να σκοντάφτει. Όταν οι εργασίες φτάνουν αψεγάδιαστες, με γονεϊκό φινίρισμα, εκείνη διαβάζει «όλα κατανοητά, προχωράμε». Και προχωράει. Και η δυσκολία μένει από κάτω, καλά κρυμμένη, μέχρι να βγει στο επαναληπτικό, εκεί που δεν υπάρχουν γονείς με μολύβια.

Το λάθος που αφήνουμε στο τετράδιο μιλάει στη δασκάλα. Το λάθος που σβήνουμε, της στερεί τη δυνατότητα να ακούσει τι δυσκολεύει το παιδί.

Πότε η βοήθεια γίνεται πραγματική βοήθεια

Πλέον έχω βρει τη θέση μου: είμαι κοντά, αλλά όχι πάνω από το τετράδιο. Μένω στο ίδιο δωμάτιο και ασχολούμαι με τα δικά μου. Ο κανόνας είναι απλός: πρώτα προσπαθεί μόνο του και μετά ζητά βοήθεια. Κι όταν με φωνάξει, αντί να δώσω τη λύση, ρωτάω: «Για διάβασέ μου την εκφώνηση δυνατά. Τι σου ζητάει;». Πολλές φορές, με ένα δεύτερο διάβασμα, ξεμπλοκάρει μόνο του. Και τότε ακούγεται εκείνο το «α, κατάλαβα!». Αυτό το «α, κατάλαβα!» είναι όλο το ζητούμενο. Δεν μπορείς να του το προσφέρεις έτοιμο, όσο κι αν θα ήθελες.

Κι αν κολλήσει πραγματικά, φτιάχνω μια παρόμοια άσκηση με άλλους αριθμούς και τη λύνουμε μαζί. Μετά επιστρέφει στη δική του και δοκιμάζει ξανά. Κι αν πάλι δυσκολευτεί, γράφει στην δασκάλα ότι δεν τα κατάφερε. Δεν είναι αποτυχία. Είναι κι αυτό μέρος της μάθησης.

Το κέρδος φαίνεται αργότερα

Οι πρώτες εβδομάδες της απόσυρσής μου είχαν γκρίνια. Η υπηρεσία «έλα, πες μου εσύ» δεν υπήρχε πια και οι αντιδράσεις ήταν έντονες. Μετά ήρθε ένα απόγευμα χωρίς ούτε μία φωνή από το δωμάτιο κι ένα «τα έκανα ήδη» που με βρήκε απροετοίμαστη.

Στην επόμενη ενημέρωση, η δασκάλα είπε: «Βλέπω επιτέλους τα δικά του λάθη και με βοηθάνε πολύ». Τα δικά του! Όχι τα δικά μας, τα επιμελημένα και παραπλανητικά. Κράτησα αυτό το παράξενο κομπλιμέντο σαν παράσημο. Το μολύβι γύρισε στον κάτοχό του.

Διαδραστικά μαθήματα για κάθε τάξη

Το καθένα αγοράζεται χωριστά και ανοίγει για έναν χρόνο.

Δείτε τις τάξεις

Σχετικά άρθρα

Τα νέα άρθρα και τις προσφορές μας θα τα βρίσκετε και στο κανάλι μας στο Viber. Ακολουθήστε το κανάλι